Bankrekeningen blokkeren, betalingen stopzetten, verzekeringen oversluiten. Proefexamens oefenen met de oudste puber, huiswerk controleren, de beugelbehandeling ( jongste puber) bespreken met de orthodontist, nota en poetsinstructies uitprinten. Een boekhouder, tuinman, en glazenwasser zoeken, een klusjesman inhuren voor de kapotte regenpijp, de afgebroken deurklink, en de magnetron die niet meer sluit. Mijn Ziggo contract Office Basis ZZ1 pakket doorspitten, en een nieuwe inlogcode bij de belastingdienst aanvragen. De auto's verkopen en inruilen, een kleinere auto aanschaffen, brandstofverbruik, wegenbelasting en kofferbakinhoud ( voor Franse brocante) checken, en een voordelige all risk verzekering afsluiten. Naar de huidkliniek (behandeling kwaadaardige moedervlekjes), naar de huisarts met een pijnlijk schoudergewricht, en naar de apotheek om medicijnen voor mijn migraine aanvallen te halen. Afspraken plannen bij de masseur ( spanning en stress wegmasseren), de haptonoom ( fijn, toch nog iemand die mij aanraakt), en een intake gesprek regelen bij de rouwverwerkings praktijk. Een grafmonument uitzoeken ( kan tegenwoordig op koopzondag), en voor de vijfde keer met de nabestaandendesk van de Abn Amro bank bellen ( werkt niet efficiënt). Overleg met mijn werkgever over mijn werkhervatting in het onderwijs, de webwinkel updaten, de administratie bijwerken, de voice mail van mijn lief op mijn i pad opslaan ( kan ik toch nog zijn stem horen), en met onze jammerende zieke kat naar de dierenarts. O ja, vanavond natuurlijk niet vergeten om de vuilnisbak buiten neer te zetten.
Never a dull moment als je weduwe bent.
23 mei 2013
Never a dull moment
20 mei 2013
12 mei 2013
Mei
3 mei 2013
Reportage
Reportage
Nietsvermoedend stapte ik gistermiddag de Bruna winkel binnen om een paar brieven te posten. Toen ik een blik op de woonbladen wierp zag ik de nieuwe editie van Wonen Landelijke Stijl in de schappen liggen.
Op de cover een voorproefje van ons interieur, wat een verrassing!
Natuurlijk wist ik dat de reportage deze maand geplaatst zou worden, maar na alle droevige gebeurtenissen van de afgelopen tijd was de datum me ontschoten. Fotografe Anneke Gambon kwam begin januari langs om de (binnen)foto's te maken, kort daarna vond het interview plaats. Vier weken later overleed mijn lief.....plotseling en totaal onverwachts zoals veel bloggers wel weten.
Verdriet en vreugde buitelen nu over elkaar heen. Mijn huis schittert me tegemoet, maar liefst 7 pagina's, en tegelijkertijd zijn er tranen….
Voor mij is het een reportage die veel emoties en gemengde gevoelens oproept, voor de lezers is het hopelijk een leuke binnekijker waar ze met veel plezier naar zullen kijken.
21 april 2013
Tuinperikelen
Het tuinseizoen is weer begonnen en brengt veel werk met zich mee.
Na een koude winter en een gure start van het voorjaar ziet de tuin er niet echt florissant uit. Het gazon is dor en droog, er zijn kale plekken, afgestorven planten, de buxushagen moeten gesnoeid worden, en het onkruid moet gewied. Normaliter deden we het samen, maar nu moet ik alle werkzaamheden in mijn eentje doen. Een onmogelijke taak, want de tuin is veel te groot voor mij. Harken en spitten is bijna niet te doen, want mijn rug heeft vaak kuren en mijn muisarm kan ook niet veel verdragen. Vorige week hebben mijn puberzoons al een paar klussen geklaard, maar met het tuingereedschap in de ene hand en de I phone in de andere, schiet het niet echt op. Chatten is voor pubers zo oneindig veel leuker dan onkruid wieden en bladeren opruimen, dus ik moet zo snel mogelijk op zoek naar een handige (en voordelige) tuinman die de tuin kan onderhouden.
7 april 2013
Droevige Lente
Frisse dagen, schrale winden en opnieuw een droevige gebeurtenis.
De lente brengt me niet veel vreugde dit jaar. Gisteren ontving ik een tragisch bericht, een lieve mailvriendin is onverwachts overleden. We zouden elkaar deze week voor het eerst ontmoeten, en keken er na een innige en warme mailcorrespondentie enorm naar uit. Een afspraak op een prachtig landgoed (zie foto), waar we samen zouden gaan lunchen. Praten, lachen, huilen, en ons verdriet samen delen ( beide hetzelfde meegemaakt). Genieten van elkaars gezelschap, voorzichtig plannen maken, onze passies bundelen en elkaar weer op weg helpen.
Opnieuw iemand die ik zomaar verlies, opnieuw narigheid en verdriet.
Het is lente.... en de dood gaat gewoon door. Verontrustend.
29 maart 2013
20 maart 2013
10 maart 2013
Dilemma
Stoppen is geen optie, want mijn blog is een bron van inspiratie en verschaft me veel plezier. Bovendien zou ik mijn trouwe volgers, lezers, en leuke contacten niet graag willen missen.
Natuurlijk kan ik gaan bloggen over de ellende van het weduwschap. Over het verdriet, de zorgen, dwarse pubers, Digi D codes, nabestaandeninformatie, verzekeringspolissen en de confronterende lege plek in mijn bed. Over de verbijstering, de bittere tranen, en het zware verlies. Maar dat zijn allemaal zaken die niet thuishoren op een inspiratieblog.
De komende periode ga ik weer voorzichtig proberen om een paar inspiratieposten te plaatsen. Ook zal ik af en toe een persoonlijke update schrijven. Misschien helpt deze combinatie van bloggen en schrijven mij weer een beetje op weg. Schrijven is tenslotte helend en verzacht het verdriet, en inspiratie geeft …..motivatie.
25 februari 2013
Update
Pinterest
Update
Toch maar een logje vandaag, ook al staat mijn hoofd er niet naar.
Graag zou ik weer een normale post willen plaatsen, maar ik ben niet in the mood om te bloggen over wonen, stylen en brocante. Ik heb weinig energie, en de inspiratie is ver te zoeken. Mijn dagen zijn gevuld met het invullen van formulieren, het opsturen van overlijdensaktes, en het bellen met instanties. Ik heb hoofdpijn, wallen, huilbuien en een kort lontje. Alles is even lastig en vervelend. De helpdeskmedewerker die me na 6 keuzemenu's niet verder kan helpen, de uitvaartverzorger die cruciale fouten maakt, de huisarts die nog steeds niet op bezoek is geweest, ze krijgen van mij allemaal de wind van voren.
Normaliter plan ik rond deze tijd van het jaar de brocantetrips naar Frankrijk, maar nu google ik op internet naar grafstenen en rouwverwerking. Mijn IE favorietenlijst met bijna 90 links, ziet er op dit moment tamelijk bizar uit: Brocantemarkten in Frankrijk/vide greniers/chambres d'hôtes/pinterest/interieur startpagina, en daartussen de checklistnaoverlijden.nl en grafmonumenten.nl
De blogs waar ik altijd zo graag naar kijk, en het naderende voorjaar kunnen me niet boeien, want op mijn netvlies staan de zwaailichten van de ambulance, de witte jassen van de intensive care, de kist en het graf.
Het besef dat mijn lief nooit meer terugkomt begint langzamerhand tot me door te dringen en maakt me intens verdrietig en wanhopig . Het rouwen is begonnen en voelt net zo ijzig als de kille kou van februari.
14 februari 2013
Leeg en verdrietig
cannot be lost through death
Afgelopen zaterdag heb ik mijn lieve man begraven.
Het was een emotionele en moeilijke dag.
Er waren veel lieve mensen, troostende woorden, gedichten, verhalen, er waren foto's en beelden van ons geliefde Frankrijk, en er was muziek van Enya. Ik had een speech voorbereid die ik met bonzend hart en klamme handen heb voorgedragen. Na afloop van de dienst volgde er een tocht over de koude besneeuwde begraafplaats.
Nog een laatste gedicht bij het graf, stille tranen die over mijn gezicht stroomden, en een overvliegende zwerm trekvogels in V vorm hoog in de grijze winterlucht....hoe symbolisch....
































